இது நடந்தது 2007 பிப்ரவரியில். நானும் என்
அப்பாவும் எனது ஊரிலிருந்து சென்னைக்குச் சென்று
கொண்டிருந்தோம். பின் அங்கிருந்து நான் ஹைதராபாத்தில்
ஒரு இன்டர்வியூவுக்குச் செல்வதாக இருந்தது. எனக்கு சிறு
வயதிலிருந்தே வீசிங் தொல்லை உண்டு. அன்றும் அந்த
தொல்லையால் ஊரிலேயே டாக்டரிடம் காண்பித்துவிட்டு
இன்டர்வியூ கண்டிப்பாக அட்டென்ட் பண்ண வேண்டுமென
அன்றிரவே சென்னைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தோம்.
நள்ளிரவில் திடீரென எனக்கு வீசிங் அதிகமாகியது. மற்ற
பயணிகள் அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அப்பாவுக்கு
என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. கடுமையான மூச்சுத்
திணறலுடன் இருந்த என்னைத் தனியாக விட்டுப் போக
மனமின்றி, ரயிலில் உள்ள டாக்டரை ஒவ்வொரு பெட்டியாகத்
தேடிப் போனார். ரயிலில் டாக்டர் இல்லை.
பின் வண்டி ஏதோ ஒரு ஸ்டேஷனில் நின்றது. அப்பா
அந்த ஸ்டேஷனில் இறங்கி ரயில்வே டாக்டரை அழைத்து வர
ஓடினார். அங்கும் எவரும் இல்லை. ஸ்டேஷனில் அனைவரும்
உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ரயிலும் கிளம்பி விட்டது. எனவே
அப்பா வண்டியில் ஏறி விட்டார். ஒரு வழியாக உயிரைக்
கையில் பிடித்துக்கொண்டு சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். பின்னர்
சித்தப்பாவின் உதவியால் அங்கு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை
எடுத்துவிட்டு அன்றிரவே ஹைதராபாத் இன்டர்வியூவுக்குச்
சென்றேன். என்னால் அந்த இரவுப் பயணத்தை முழுவதுமாக
மறக்க முடியவில்லை.
என் நிலைமை வயதானவர்களுக்கு நடந்திருந்தால்
எவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்திருக்கும் என்பதை நினைத்துக் கூட
பார்க்க முடியவில்லை. சில நாட்கள் கழித்து , நடிகரும் ,செய்தி
வாசிப்பாளருமான திரு. வரதராஜன் அவர்களின் பேட்டியை ஒரு
பத்திரிகையில் படித்தேன். கிட்டத்தட்ட இதே நிலையில்,
ரயிலில் போதிய மருத்துவ வசதி இல்லாமல், அவரது
மனைவியை இழந்ததை அறிந்தேன். மிகவும் வருத்தமாக
இருந்தது.
இது நடந்து கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடங்கள் ஆகப்
போகிறது. இதை ஏன் இப்போது சொல்கிறேன் என்றால்,
போன மாதம் கூட, என் அப்பா சென்னைக்கு சென்று
கொண்டிருக்கும் போது இதே போல,ரயிலில் நெஞ்சு
வலியால் கஷ்டப்பட்டிருக்கிறார். அப்போதும் ரயிலில்
மருத்துவர் யாரும் இல்லை. நாம் தேடும்போது, டிக்கட்
பரிசோதகர் கூட இருப்பதில்லை. சிறிது நேரத்தில், வலி
தானாகவே சரியானதால் பெரிதாகப் பிரச்சனை இல்லை
அப்பாவுக்கு. இதே ஹார்ட் அட்டாக் போல, பெரியதாக
ஏதும் இருந்திருந்தால் , நினைத்துக் கூடப் பார்க்க
முடியவில்லை.
ரயிலில் ஒவ்வொரு பெட்டிக்கும் ஒரு டிக்கட்
பரிசோதகர் இருக்கிறார். சில நேரங்களில்தான் அவர்கள்
அந்தப் பெட்டியிலேயே தங்குகின்றனர். இந்த நிலை மாறி,
அவர்கள் கண்டிப்பாக பெட்டியில்தான் இருக்க வேண்டும்.
அதே போல சில பெட்டிகளில்தான் போலீசும் இருக்கின்றனர்.
ஒவ்வொரு பெட்டியிலும் இருந்தால் தானே மக்கள்
பாதுகாப்புடன் பயணிக்க முடியும்? கண்டிப்பாக ஒவ்வொரு
பெட்டிக்கும் ஒரு மருத்துவரும், ஒரு முதலுதவிப்
பெட்டியும் அவசியம் தேவை.
முன்பெல்லாம் ரயில் டிக்கெட் எடுக்கும்போதே
டிக்கெட் எடுக்கும் பார்மில், மருத்துவராக இருந்தால்,
மருத்துவர் என்று குறிப்பிட வேண்டும். அப்படியாவது,
ரயிலில் ஒன்றிரண்டு மருத்துவர்கள், ஏதாவது ஒரு
பெட்டியிலாவது இருந்தனர். இப்போது அதுவும் இல்லை.
வருடா வருடம் ரயில்வே பட்ஜெட்டில் பல புதிய
திட்டங்கள் அறிமுகமாகின்றன; வசதிகள்
மேம்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் இன்றும் ரயில்களில்
போதிய மருத்துவ வசதிகள் இல்லை. கால் ஊனமுற்றவர்கள்
மிகவும் கஷ்டப்பட்டுதான் இன்னமும் ரயிலில் ஏறுகிறார்கள்.
என்று மாறும் இந்த நிலை?
