மழலைப் பட்டாளம்...

              இப்போது ஸ்கூல்குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் சம்மர்லீவு 

விட்டாச்சு...  டெல்லியில மே, ஜூன்  இரண்டு மாதங்களில் 

வெயில் கடுமையாக இருப்பதால், அந்த இரண்டு 

மாதங்களில்தான் சம்மர் லீவு விடுறாங்க. இங்கே டெல்லியில 

நாங்க குடியிருக்குற அப்பார்ட்மென்ட்ல முக்கால்வாசி தமிழ்க் குடும்பங்கள்தான். அந்தக் குழந்தைகள் எல்லாம் என்னுடைய 

ஒன்றரை வயதுப் பையனோட விளையாட வருவாங்க.

           ஒரு நர்சரி ஸ்கூல் வச்சு நடத்தலாம் போல... ஒரே 

சத்தமும் சண்டையுமா இருக்கும். சண்டைய விலக்கி 

விடுறதுக்கே நேரம் சரியா இருக்கும். இந்தக் குழந்தைகளால

எனக்கு பொறுமை குணம் அதிகமாயிருக்கு. தினம் தினம் ஏழு, 

எட்டுக் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கணும்னா எவ்வளவு  

கஷ்டமா இருக்கு? எப்படித்தான் ஸ்கூல்ல டீச்சர்ஸ்

பார்த்துக்கறாங்களோ? அதுவும் நர்சரி ஸ்கூல் டீச்சர்ஸ்க்குத் 

தான் ரொம்ப ரொம்ப பொறுமை வேணும். ஒருத்தருக்குத் 

தண்ணீர் தாகம் எடுத்தா, வரிசையா எல்லாருக்கும் தண்ணீர் 

தாகம் எடுத்துடும். ஒருத்தருக்கு டாய்லெட் வந்தா, 

எல்லாருக்கும் வரிசையா வந்துடும்.

              அப்புறம் அவங்க கேட்குற கேள்விகள் இருக்கே? அதை

சமாளிக்கறதுக்குத் தனி திறமை வேணும். அப்படி என்கிட்ட  

கேட்கப்பட்ட  சில கேள்விகள்:

ஆண்ட்டி ! (இதைப் பத்தி தனிப் பதிவு போடறேன்) 

ஜஷ்வின்னுக்கு (என் பையன் பெயர்) இப்போ எத்தன வயசு?

நான் : ஒரு வயசு.

அவனுக்கு போன வருஷம் ஜீரோ வயசுதான ஆண்ட்டி?

நான் : ??? (என்ன பதில் சொல்லன்னு தெரியல) ஆமா. 

அடுத்து அவனுக்கு எப்போ டூ வயசு ஆகும் ஆண்ட்டி?

நான் : ஆகஸ்ட்ல அவனுக்கு பர்த்டே வரும் போது டூ வயசு 

ஆகிடும்.

அவன் அப்போ டூ வயசு ஆனதும் ஸ்கூல் போவானா?

நான் : இல்லை. அவனுக்கு மூணு வயசு முடிஞ்சதும் போவான்.

த்ரீ வயசுல போவானா?

நான்: ஆமா.

அப்புறம், ஃபோர் வயசுல போவானா?போக மாட்டானா?

நான் : போவான்.

ஃபைவ்  வயசுலயும்   போவானா ஆண்ட்டி?

நான் : அதுக்கப்புறம் எல்லா வயசுலயும் போவான்.

அவன் எப்போ ஆண்ட்டி பேசுவான்?

நான் : அவனுக்கு ரெண்டு வயசானதும் நல்லா பேசுவான்.

 அப்புறம், எங்க கூட எல்லாம் சண்ட போடுவானா?

நான் : ஆமா.

 

ஆண்ட்டி! அப்புறம், அவன் த்ரீ வயசுலயும் பேசுவானா?

நான் : ???

            இப்படிக் கேள்விகள் போய்கிட்டே இருந்தது. இந்தக் 

கேள்விகள் எப்போ முடியும்னு இருந்தது. 

இண்டர்வியூவிலையோ, பிராக்டிகல் வைவாவுலையோ

 கூட இவ்வளவு கேள்விகள் கேட்டிருக்க மாட்டாங்க.

இந்தக் கேள்விகளை நினைச்சு  ரசிப்பதா, அழுவதான்னு   

எனக்குத் தெரியலை. இது ஒருநாள் என்கிட்ட

கேட்கப்பட்ட கேள்விகளின் தொகுப்பில் சிலதான்.

இப்படித் தினமும் நிறைய கேள்விகள் இருக்கும் அவங்ககிட்ட.  

           இப்போதுள்ள குழந்தைகள் பயங்கர சுட்டியாகவும்,

துடுக்குத்தனமாகவும் இருக்காங்க. கேள்விகளை 

சமாளிக்க முடியலை. இன்னும் என் பையன் பேச 

ஆரம்பிச்சு என்னென்ன கேட்கப்போறானோ?

எப்படி சமாளிக்கப் போறேனோ? தெரியலை.  

       இப்போ, ஒவ்வொருத்தரா லீவுக்கு ஊருக்குப்

போக ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. கலகலன்னு இருந்த 

எங்க வீடு இப்போ வெறிச்சோடிப் போக ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

பாவம்! என் பையனுக்குத்தான் இப்போ போர் 

அடிக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு... அடுத்து அவங்கல்லாம் 

ஊருக்கு வந்தப்புறம்தான் திரும்ப வீடு களை கட்டும். 

அதுவும் அடுத்து லீவு விடும்போதுதான். ஸ்கூல் 

நாட்களில் அவங்க எல்லாம் ஒவ்வொரு கிளாஸ் என

பிசியாகிடுவாங்க. அதனால நானும் என் பையனும் 

அவங்களோட அடுத்த லீவுக்காக காத்திருக்கிறோம்.    

கேள்விகளுக்காகவும்தான்.

ஆயகலை - 65

             ஆய கலைகள் 64 இருக்குனு நம்ம எல்லாருக்கும்
தெரியும். 65 ஆவதா ஒரு கலை இருக்கு. அது என்ன தெரியுமா?
அதுதாங்க குழந்தைகளை சாப்பிட வைக்கிறது. அந்தக் கலையை
நான் இப்போதான் கத்துகிட்டு இருக்கேன். அப்பப்பா! எவ்வளவு
கஷ்டம்? இதுக்கு நாம IAS எக்ஸாம் பாஸ் பண்ணிடலாம் போல.

            
             முன்னாடியெல்லாம், நாம சின்னக் குழந்தைகளா
இருக்கும்போது, நம்ம அம்மா எல்லாம், இடுப்புல உட்கார வச்சு,
'காக்கா', 'நாய்'னு காட்டி நமக்கு சாப்பாடு ஊட்டினாங்க. ஆனா,
இப்போ உள்ள பிள்ளைங்க இடுப்புல உட்காரவச்சா, உட்கார்றது
இல்ல. இறங்கி நடக்கணும்; ஓடணும். நாமளும் அவங்க
பின்னாடியே ஓடி, சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டா, ஒரு வாய் வாங்குறது,
அடுத்த வாய் கீழே துப்பிடறாங்க. சரி, வெளியில வச்சு
ஊட்டினாதான் இவ்வளவு போராட்டமா இருக்குனு வீட்டுக்குள்ள
வச்சு, சாப்பாடு குடுக்கலாம்னு 'வாக்கர்'ல உட்கார வச்சு
ஊட்டுனா, அந்தப் பக்கமா தலைய திருப்பிக்கிறது, இல்ல,
வாயை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு திறக்கமாட்டேன்னு அடம்
பிடிக்கிறது இப்படி எல்லாம் பண்றாங்க.

            எப்படியாவது சாப்பிட்டா சரின்னு, டிவியில, கார்ட்டூன்
சேனல் போட்டுவிட்டா,  போனாப் போகுதுன்னு அப்போதான்
ஒரு வாய் வாங்கறாங்க. அப்படியே ஏமாத்தி சாப்பிட
வைக்கலாம்னு பார்த்தா, அதுவும் அவங்களுக்கு போரடிச்சிடுது.
ஒருவேளை, டேஸ்ட் பிடிக்கலையோனு நினைச்சு, நாம வேற
ஏதாவது கொடுத்தாலும் சாப்பிடறது இல்லை. டெய்லி இட்லியே
குடுக்காம, ஒருநாள் தோசை, ஒருநாள் சப்பாத்தினு மாத்தி,
வேற, வேறவகையாத்தான் நானும் குடுத்துப் பார்க்கறேன்.
நல்லா சாப்பிட்டாதான, நமக்கும் வேற வேற செய்து கொடுத்து,
சாப்பிட வைக்க ஆசையா இருக்கும்? ஒரு இட்லி சாப்பிட
வைக்கிறதுக்குள்ள நம்ம பாடு திண்டாட்டம்தான். அந்த ஒரு
இட்லில பாதி, தட்டிவிட்டு கீழே விழுந்துடும் அல்லது
துப்பிடறதுனால கீழே போகும்.

               எனக்கு தினமும் மூணு வேளையும் என்னோட
ஒன்றரை வயசுப் பையனால போராட்டம்தான். என்னோட
பையன்தான் இப்படி சாப்பிட மாட்டேங்கறானோனு நினைச்சா,
ஃப்ரெண்ட்ஸோட குழந்தைகள், உறவுக்கார குழந்தைகளும்
இப்படித்தான் பண்றாங்கனு கம்ப்ளைண்ட் பண்றாங்க.
எங்கம்மா, ' நீயே இப்படித்தான் இருந்த'ன்னு என்னைச்
சொல்றாங்க. இன்னும் பையன் சரியா பேச ஆரம்பிக்கல.
பேச ஆரம்பிச்சதுக்கப்புறம் சாப்பிடறதுக்கு என்ன
என்னவெல்லாம் பண்ணப்போறான்னு நினைச்சா இப்பவே
பயமா இருக்கு. சாப்பிடறதுக்கு மட்டும் ஏன் குழந்தைகள் இப்படி
அடம் பிடிக்குறாங்கன்னு தெரியலை. நாமும் அந்த ஸ்டேஜைத்
தாண்டித்தான் வந்திருக்கோம். இப்படித்தான் நம்ம
அம்மாவுக்கும் கஷ்டத்தை கொடுத்திருப்போம். சாப்பாடை
பார்த்தவுடனே, இப்படி பண்றானேனு டாக்டர்கிட்ட கேட்டா,
விளையாடற குழந்தைகள், விளையாட்டு நினைப்பில்
இப்படித்தான் பண்ணுவாங்கன்னு சொல்றார்
            
           இனி, ஸ்கூல் போக ஆரம்பிச்சுட்டா, அவசர அவசரமா
சாப்பிட வேண்டியிருக்கும். அப்பவும் ஒழுங்கா சாப்பிட
மாட்டங்க.எப்போதான் ஒழுங்கா சாப்பிட போறாங்களோ
தெரியலை. தானா சாப்பிட ஆரம்பிச்ச பிறகு, தட்டுல வச்சு,
ஏதாவது கதை சொல்லி, ஏமாத்திதான் சாப்பிடவைக்கணும்.
இப்போ என் பையனுக்குக் கதை எதுவும் புரியாது.
மிருகங்களைக் காட்டினாலும் அவனுக்கு எல்லா மிருகங்களுமே,
'ஆடு'னாலும் சரி, 'மாடு'னாலும் சரி,  'பா...பா..'தான்;
பறவைகள்னா 'போ..போ..'தான். இப்போ இருக்குற
சூழ்நிலையில், கார்ட்டூன் சேனலும், டிஸ்கவரி சேனலும்தான்
அவனுக்கு சாப்பாடு கொடுக்க உதவுகிறது.

மருத்துவமனையில் ஓர் அனுபவம்

             "நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்" என்ற
இந்த பழமொழிக்கு ஏற்ற மாதிரி நம்ம  வாழ்க்கையும்
அமைந்துவிட்டால் ரொம்ப நன்றாக இருக்கும். என்னைக்
கேட்டால், பெயர் தெரியாத பலவித நோய்கள் பரவிக்
கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில், நோயற்ற வாழ்வை
விடப்பெரிய செல்வம் வேறு இல்லை என்றே சொல்வேன்.
இப்படி நான் சொல்வதற்குக் காரணம், என் குழந்தைக்கு
உடம்பு சரியில்லாத சமயத்தில் மருத்துவமனையில் அட்மிட்
செய்யும் நிலை ஏற்பட்டது. அப்போது அது, குழந்தைகள் நல
மருத்துவமனை என்பதால், நோயுற்றப் பல குழந்தைகளைப்
பார்க்க நேரிட்டது.

              ஆறு மாதக் குழந்தை ஒன்று, வெந்நீரில் விழுந்து
விட்டதாகத் தீப்புண்களோடு தூக்கி வந்திருந்தார்கள்; டெங்கு
காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டக் குழந்தைகள்,
வயிற்றுப்போக்கினால் பாதிக்கப்பட்டக் குழந்தைகள் எனப் பல
குழந்தைகளை அங்கு அட்மிட் செய்திருந்தார்கள். அந்தக்
குழந்தைகள் வலியினால் துடித்து அழுவதைப் பார்க்க, ரொம்பக்
கஷ்டமாக இருந்தது. குழந்தைகள் என்ன செய்யும் பாவம்!
பெரியவர்களாலேயே இவற்றையெல்லாம் தாங்கிக்
கொள்ளமுடியாது. ஆனால் அங்குள்ள நர்ஸ்களுக்கும்,
டாக்டர்களுக்கும் இது பழகிவிட்டதால், எந்தக்
கவலையுமில்லாமல் சிகிச்சையளிக்கிறார்கள். நாம்தான்
குழந்தைக்கு வலிக்குமோ எனப் பயந்து, பயந்து செய்கிறோம்.
அவர்கள் இதை மிக எளிதாக செய்கிறார்கள்.

            
              அதுபோல, 2மாதக் குழந்தைக்கு வயிற்றுப்போக்கு
என அந்தக் குழந்தையின் அப்பா ஒரு அழுக்குத்துணியில்
குழந்தையைச் சுற்றி எடுத்துவந்திருந்தார். அவர்
பார்ப்பதற்கு மிகவும் ஏழ்மையான, படிப்பறிவில்லாத,
கிராமத்து மனிதர் போல இருந்தார். அந்தக் குழந்தையை
அவர்பாட்டிற்கு தரையில் படுக்க வைத்துவிட்டு
மருந்து வாங்கப்போய்விட்டார். இதனால் அந்தக்
குழந்தையை ஈ மொய்த்துக்கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில்
அதற்குக் கொடுக்கும் பால் பாட்டிலும் மூடி இல்லாமல்
இருந்தது. அந்தப் பாட்டில் ரப்பரையும் ஈ மொய்த்துக்
கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்தில் அந்தக்குழந்தை அழ
ஆரம்பித்தது. உடனே அவர் வந்து, அந்த பால் பாட்டிலில்,
கொண்டு வந்திருந்த பால்பவுடரைப் போட்டு, ஒரு அழுக்கு
தண்ணீர் பாட்டிலில் தான் குடிக்க வைத்திருந்த தண்ணீரை
ஊற்றி,  பால் பாட்டிலை நன்கு குலுக்கி, அதை குழந்தையின்
வாயில் வைத்தார். அதுவும் குடித்துவிட்டு தூங்கிவிட்டது.
அவர் வைத்திருந்த பால் பாட்டிலும் சுத்தம் இல்லை;
தண்ணீர் பாட்டிலும் சுத்தம் இல்லை. பின் எப்படி அந்தக்
குழந்தைக்கு வயிற்றுப்போக்கு குணமாகும்? அங்குள்ள
நர்ஸ்களோ, இதை வேடிக்கைதான் பார்த்துக்கொண்டு
இருந்தார்களே தவிர, ஒருவரும் இதைப் பற்றி
அத்தந்தையிடம் சொல்லவில்லை. படிப்பறிவில்லாத
அவருக்கு சொன்னால்தானே தெரியும்? அதுவும்,
டாக்டரோ அல்லது நர்ஸ்களோ முறையாக எடுத்துச்
சொன்னால்தான் இவரைப் போன்றவர்களுக்குப் புரியும்.
 

              பல மருத்துவமனைகளில், இதுபோன்ற
படிக்காதவர்களை மிகச்சுலபமாக ஏமாற்றியும்
விடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு புரியாதமுறையில்
நோயின் பெயரைச் சொல்லி, பணத்தைக் கறந்து
விடுகிறார்கள். இப்படி அங்கு இருந்த ஒரு வாரத்தில்
பல சம்பவங்களைப் பார்க்க நேரிட்டது. இதனால்
மனதிற்கு மிகவும் கவலைதான் ஏற்பட்டது.
இப்பொழுதெல்லாம், கோவிலுக்குப் போனால்
நோயற்ற வாழ்வு  வேண்டும் என்றுதான் வேண்டிக்
கொள்ளத் தோன்றுகிறது. அனுபவப்பட்டதால்,
அதுவே மிகப்பெரும் செல்வமாக எண்ணத் தோன்றுகிறது.

' மேஜிக் ஷூ '

              சுட்டி டிவி-ல ' மேஜிக் ஷூ 'ன்னு ஒரு ப்ரோக்ராம் வருது. அந்த கார்ட்டூன் இப்போ என்னோட பையனோட ஃபேவரைட் ப்ரோக்ராமாக ஆகிடுச்சு. அந்தக் கார்ட்டூன் ரொம்ப நல்லா இருக்கு.        ' டோரா ' அளவுக்கு இது பிரபலம் ஆகலேன்னாலும், அதே மாதிரி இதுவும் பிரபலம் ஆகிடும்னு நினைக்கிறேன். இப்போ  ' டோரா ' சுட்டி டிவி-ல ஒளிபரப்பாகுறது இல்ல. அதனால இததான் விரும்பி குழந்தைங்க பார்க்குறாங்க.

              இந்த ' மேஜிக் ஷூ ' ப்ரோக்ராம்ல ' ப்ராணி '  ( பேரே அதுதான் ) தான் ஹீரோயின். அவளுடைய தாத்தா பழைய ஷூக்களை ரிப்பேர் பண்ணிக் குடுப்பார். அப்படி தினமும் சரி செய்றதுக்காக கஸ்டமர் கொண்டு வர்ற ஷூவை ப்ராணி போட்டதும், அது மேஜிக் ஷூவா மாறி, அவளை வெவேறு இடங்களுக்கு தூக்கிட்டுப் போகுது.

                  ஒவ்வொரு நாளும், பனிப்பிரதேசம், மலைப்பிரதேசம், பாலைவனம்னு ஒவ்வொரு இடத்துக்குப் போகுறா. அங்க இருக்குறவங்களுக்கு உதவுறா. புதுசா எதாச்சும் கத்துக்குறா. அதை வந்து அவளோட தாத்தாகிட்ட சொல்றா. இதுபோல ஒவ்வொருநாளும் ஒவ்வொரு கதை நடக்குது. நல்லா விதவிதமா யோசிச்சு எடுக்கறாங்க. குட்டீஸ்க்கெல்லாம் இது ஒரு ஸ்பெஷல் ப்ரோக்ராமாக இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். ' அலெர்ட் ஆறுமுகம் ' , ' டெலக்ஸ் பாண்டியன் ' இது மாதிரி வடிவேலுவை மையமா வச்சு எடுக்குற கார்ட்டூன்களுக்கு மத்தியில இந்த ' மேஜிக் ஷூ ' ஒரு வித்தியாசமான கார்ட்டூனாக இருக்கு. நேரம் இருந்தா பாருங்க!

டைபாய்டு

               போன பதிவில் என் குழந்தைக்கு நேர்ந்த 'Viral Diarrhoea' பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இதற்குப் பின்னர், குழந்தைக்குப் பத்துமாதம் இருக்கும் பொழுது, கடுமையான காய்ச்சல் வந்தது. அப்பொழுதும் ' All India Institute of Medical Sciences' (AIIMS)- க்குத் தூக்கிச்சென்றோம். அங்கு நிமோனியாக் காய்ச்சலாக இருக்கலாம் என்று எக்ஸ்ரே எல்லாம் எடுத்துப்பார்த்துக் கடைசியில் ' Viral Fever'  என்று அங்குள்ள டாக்டர்கள் கூறிவிட்டனர்.  பின் நாங்களும் வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள டாக்டரிடம் காண்பித்து, குழந்தைக்கு Injection போட்டு, மருந்துகள் எல்லாம் கொடுத்து வந்தோம். ஆனால் ஒரு வாரமாகியும் காய்ச்சல் கொஞ்சம்கூடக் குறையவேயில்லை.

                அப்பொழுது, டெல்லியில் வெயில் வேறு, பகலில் 50டிகிரியும் இரவில் 39டிகிரியும் இருந்து வந்தது. இதனால் டாக்டர் இந்த க்ளைமேட்டினால்தான் Temperature குறையவில்லை என்றுகூறி, தமிழ்நாட்டிலுள்ள சொந்த ஊருக்குக் குழந்தையைத் தூக்கிச்செல்லுமாறு கூறினார். குழந்தைக்கு நன்கு குணமான பிறகும், டெல்லியில் வெயில் குறைந்த பிறகும் வருமாறு கூறினார்.

எனவே ஊருக்குக் குழந்தையைத் தூக்கிச்சென்று அங்குள்ள டாக்டரிடம் காண்பித்தோம். அங்கு சென்றும் 2 நாட்களாக Temperature குறையாததால், டாக்டர் Blood test, Urine test எடுத்துப் பார்த்து எல்லாம் நார்மல்தான் எனக்கூறி, தண்ணீரில் துணியை நனைத்து உடம்பை அடிக்கடித் துடைத்து விடச் சொன்னார். நடுராத்திரி கூட Temperature அதிகமாக இருந்தால், இவ்வாறு செய்யச்சொன்னார். அப்படித் துடைக்கும்போது குழந்தை கதறி அழும். பார்க்க ரொம்பக் கஷ்டமாக இருந்தது. பின்னர் அந்த டாக்டர் வேறு ஒரு  டாக்டரிடம் காண்பிக்கச் சொன்னார். இவ்வாறாக, ஒவ்வொருவராக 3  டாக்டர்கள் பார்த்துக் கடைசியில் 17 நாட்களாகியும் காய்ச்சல் குறையாததால், குழந்தை Critical Situation-ல் இருக்கிறது; Temperature 103 டிகிரிக்குக் கீழ் குறையவே இல்லை; இன்னும் 1 டிகிரி அதிகமானால் கூட Fits வர வாய்ப்புள்ளது என்றுகூறி, உடம்பை Full Scan பண்ண வெண்டும் அந்த வசதி இந்த ஊரில் இல்லை, அருகிலுள்ள பெரிய ஊரில், ஒரு பெரிய ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போகுமாறு எழுதிக்கொடுத்தார்.

 அங்கு சென்றால், அங்கும் Blood test, Urine test மற்றும் Full Scan எல்லாம் எடுத்தார்கள். குழந்தைக்கு நரம்பு வெளியே தெரியாததால், Blood test எடுப்பதற்கும் ட்ரிப்ஸ் ஏற்றுவதற்கும் குத்திக் குத்தி, பாவம்! அழுது, கதறவிட்டார்கள். பின்னர் அங்கு அட்மிட் பண்ணச்சொன்னார்கள். மலேரியா, டெங்கு, பன்றிக்காய்ச்சல் என எல்லா டெஸ்ட்டும் எடுத்துப்பார்த்து, 3 நாட்கள் கழித்து, 20வது நாள் ' டைபாய்டு' என உறுதிப்படுத்தினார்கள்.     
அதற்குள் குழந்தை, 20நாட்கள் தொடர்ந்து அடித்த காய்ச்சலால் சோர்ந்து, வெளிறிப் போய்விட்டது. அதன்பின் டைபாய்டுக்கான சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. குழந்தையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி, காய்ச்சல் முற்றிலுமாக விட்டது.2 நாட்கள் முழுவதுமாகக் காய்ச்சல் இல்லாமல் ஆன பின்புதான், 'டிஸ்சார்ஜ்' செய்தார்கள்.
               Chief டாக்டர், " குழந்தைக்குப் பொதுவாக டைபாய்டு வராது; அதுவும் 10மாதக் குழந்தைக்கு வாய்ப்பே இல்லை; 2 வயதில்தான் குழந்தைகளுக்கு டைபாய்டுக்கான தடுப்பூசியே போடப்படுகிறது. ஏனெனில், அதன்பின்தான் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்; இப்பொழுது 10 மாதக் குழந்தைக்கு வந்திருக்கிறதென்றால், மிக ஆச்சரியமாக உள்ளது. இது தண்ணீரால்தான் பரவியிருக்கிறது" என்று கூறினார். திரும்பவும் டைபாய்டு வராமலிருக்க, 10 மாதத்திலேயே தடுப்பூசி குழந்தைக்குப் போடப்பட்டது. அதன்பின்தான் முழுவதுமாகக் குணமாகியது.
              எனக்கு என்ன ஆதங்கம் என்றால், இதை 20 நாட்களாக கண்டுபிடிக்காமல் விட்டதுதான். டெல்லியில் ஒரு 10 மாதக் குழந்தைக்குத் தொடர்ந்து 10 நாட்களாகக் காய்ச்சல் இருந்தும், எந்த டாக்டரும் ஒரு Blood test கூட எடுக்கச் சொல்லவில்லை . ஊருக்கு வந்து, தொடர்ந்து 20 நாட்களாகக் காய்ச்சல் இருக்கிறது என Blood test எடுத்தும் டைபாய்டுதான் என எந்த டாக்டராலும் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை . 10 மாதக் குழந்தைக்கு வராது என்பதால் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை என்கிறார்கள். ஆனால் 20 நாட்களாக குழந்தைப் பட்ட அவஸ்தையை சொல்லிமுடியாது. குழந்தையையும், குழந்தைக்கு உபயோகப்படுத்தும் பொருட்களையும் எவ்வளவு சுத்தமாக வைத்திருந்தும், கொதிக்க வைத்தத் தண்ணீரையே ஃப்ளாஸ்கில் ஊற்றிப் பயன்படுத்தியும், Viral Diarrhoeaவாலும் டைபாய்டாலும் குழந்தை ஒரு வயதிற்குள் 2முறை பாதிக்கப்பட்டது மிகப் பெரிய கொடுமை! 

எனது குழந்தையின் வயிற்றுப்போக்கு...

               எனது குழந்தைக்கு எட்டு மாதமாக  இருக்கும்பொழுது ஒருநாள் திடீரென்று வாந்தியும், பின் வயிற்றுப்போக்கும் ஏற்பட்டது. உடனே வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள டாக்டரிடம் காண்பித்தோம். மருந்துகள் கொடுத்தும் இரவெல்லாம் வயிற்றுவலியால் துடித்து அழுதது. வயிற்றுப்போக்கும் நிற்கவில்லை. ஏழாவது மாதத்திலிருந்தே இட்லி,பருப்பு சாதம் மற்றும் பவுடர் பாலும் பாக்கெட் பாலும் கொடுத்து வந்தேன். ஆனால் அன்று பவுடர் பாலோ, பாக்கெட் பாலோ எது கொடுத்தாலும் பால் திரிந்த மாதிரி 'motion' போக ஆரம்பித்துவிட்டது.

              டெல்லியில் வீட்டிற்குப் பக்கத்திலுள்ள கிளினிக்குகளில் எல்லாம் மாலை 6 to 9 மட்டுமே டாக்டர்களின் பார்க்கும் நேரம். இதனால் நடுஇரவில் குழந்தை அழுதவுடன் All India Institute of Medical Sciences (AIIMS) -க்குத் தூக்கிச் சென்றோம். அங்கு அவசரப் பிரிவில் உள்ள டாக்டர் பரிசோதித்துவிட்டு, குழந்தைக்கு 'Viral Diarrhoea ' என்று கூறினார். "இது எந்த மருந்து கொடுத்தாலும் உடனே நிற்காது; ஐந்து நாட்கள் வரை இருக்கும்; அதன்பின்தான் குணமாகும்" என்றார். குழந்தைக்குப் பவுடர் பாலோ, பாகெட் பாலோ எதுவும் கொடுக்கக் கூடாது என்று கூறிவிட்டார். இட்லி, சாதம் என்று எதுவும் குழந்தை சாப்பிட மறுத்துவிட்டதால் என்ன கொடுப்பதென்றே தெரியாமல் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுவிட்டேன். ஊருக்கு ஃபோன் செய்து கேட்டால் 'ஆரோ ரூட் மாவு' அல்லது ஜவ்வரிசியை வறுத்துப் பொடி பண்ணிக் கஞ்சியாகக் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். இங்கு ஆரோ ரூட் மாவு கிடைக்காததால் ஜவ்வரிசிக் கஞ்சி, சத்துமாவுக் கஞ்சி இவற்றைத்தான் மாற்றி, மாற்றிக் கொடுத்து வந்தேன். Dehydrate ஆகி விடாமல் இருக்க டாக்டர் 'Pedialite ' கொடுக்கச் சொன்னார். இரவெல்லாம் வயிற்றுவலியால் தூங்காமல் துடித்துப் பின், நிறைய antibiotics , தினமும் ஒரு ஊசி என நான்கு injection போட்ட பிறகு ஐந்து நாட்கள் கழித்துதான் குணமாகியது. ஒரு வாரமாக பாவம் குழந்தை படாதபாடு பட்டுவிட்டது.

 

               
                  பின்னர் இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, தமிழ்நாட்டிற்கு சொந்த ஊருக்குப் போன போது, அங்கும் இதே போல ஒருநாள், பால் திரிந்தது போல வயிற்றுப்போக்கு ஏற்பட்டது. உடனே அங்குள்ள டாக்டரிடம் தூக்கிச்சென்றோம். அவர் எந்த மருந்தும் கொடுக்கவில்லை. முதலில் Nestle - யின் Nestum -stage 1 (Rice flavour ) சிறிது உப்பு போட்டுக் குழந்தைக்குக் கொடுக்கச் சொன்னார். பாலோ, மற்ற எந்த உணவோ கொடுக்க முடியாத நிலையில், Nestum -மையே பாலுக்குப் பதிலாகக் கொஞ்சம் தண்ணியாக கஞ்சிபோல கொடுக்கச் சொன்னார். என்ன ஆச்சர்யம்! அவ்வாறு இரண்டு முறைக் கொடுத்ததும் ஒரே நாளில் வயிற்றுப்போக்கு நின்றுவிட்டது. இதேபோல அப்பொழுதும் கொடுத்திருந்தால் ஒருவேளை ஒரே நாளில் நின்றிருக்குமோ, என்னவோ? அங்கு இதுபோல் எந்த டாக்டரும் சொல்லவில்லை. குழந்தையும் பாவம் ஒருவாரம் கஷ்டப்பட்டிருக்காது; நாங்களும் கஷ்டப்பட்டிருக்க மாட்டோம். இதை நான் அனுபவத்தில் கண்டதால், கைகுழந்தைகளை வைத்திருக்கும் தாய்மார்களுக்கு இது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என எழுதுகிறேன்.